มุมมองของ Anderson
การจำแนกประเภทของข้ออ้างของนักเรียนที่ใช้ AI อย่างลับๆ
นักเรียนใช้ ChatGPT เพื่อแก้ตัวเกี่ยวกับการใช้ AI ในการทำการบ้าน โดยการศึกษาใหม่พบว่ามี 6 ประเภทของข้ออ้างที่ช่วยให้พวกเขาเบลอเส้นแบ่งระหว่างการใช้ AI อย่างถูกต้องและโกงโดยสิ้นเชิง
การวิจัยใหม่จากสหรัฐอเมริกาพบว่านักเรียนหลายคนไม่เห็นว่าการใช้ AI ในการทำการบ้านเป็นการโกงอีกต่อไป โดยอาศัยการสัมภาษณ์กับนักเรียนระดับอุดมศึกษาจากทั่วประเทศ ซึ่งพบว่ามี 23 วิธีที่นักเรียนใช้ AI ในการทำการบ้าน โดยอ้างว่า “ทุกคนทำแบบนี้” หรือ “AI ไม่มีเหยื่อ” หรือว่าการใช้ AI ช่วยให้พวกเขาเขียนได้ดีขึ้น หรือยังช่วยให้พวกเขาเรียนรู้ได้ดีขึ้น
บางนักเรียนยอมรับว่าพวกเขาไม่ปฏิบัติตามกฎของหลักสูตร แต่ยังคงเห็นว่าการกระทำของพวกเขาเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล
การศึกษายังพบว่านักเรียนมีความสับสนหรือไม่แน่ใจในหลายๆ สถานการณ์ และกลัวว่าจะมีความเสียเปรียบในการแข่งขันหากพวกเขาเห็นว่าคนอื่นใช้ AI เพื่อทำการบ้านได้ดีขึ้น
ตัวอย่างที่ 23 ถูกสรุปจากตัวอย่างที่มากกว่า ซึ่งได้รับจากการสัมภาษณ์ และแต่ละตัวอย่างอยู่ในหนึ่งใน 6 ประเภทที่นักวิจัยตัดสินใจ:
พฤติกรรมที่ไม่มีเหยื่อ (ไม่มีใครได้รับอันตราย); การมีส่วนร่วมของ AI ที่น้อยที่สุด (AI ช่วยเหลือเพียงเล็กน้อย); การมีส่วนร่วมก่อนหน้า (ความคิดของนักเรียนมาเป็นอันดับแรก); การมีส่วนร่วมหลังการทำ (การแก้ไขหรือตรวจสอบผลงานของ AI); การปฏิเสธความรับผิดชอบ (ไม่มีใครรับผิดชอบ); และ ผลประโยชน์ที่รับรู้ (ผลลัพธ์ที่ได้รับเป็นผลประโยชน์)
ผู้เขียนของงานวิจัยใหม่ (ชื่อเรื่อง “It’s OK Because…” : การใช้ AI ในการเขียนเชิงวิชาการ) จากมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย สเตต ยูเนอร์ซิตี้ มิชิแกน และไมอามี ระบุว่านักเรียนมีการให้เหตุผลและคำอธิบายที่ไม่สอดคล้องกันระหว่างประเภทต่างๆ และไม่มีการให้เหตุผลที่สอดคล้องกันในคำอธิบาย
พวกเขายังระบุด้วยว่านักเรียนมักจะให้เหตุผลที่ไม่สอดคล้องกันหรือไม่สมเหตุสมผล และดูเหมือนว่าพวกเขาไม่เคยคิดถึงมิติทางศีลธรรมของการใช้ AI ในการเรียนของพวกเขา
1: พฤติกรรมที่ไม่มีเหยื่อ
ประเภทแรกสะท้อนถึงการแก้ตัวที่ง่ายที่สุด: ว่าไม่มีใครได้รับอันตราย
นักเรียนในกลุ่มนี้ให้เหตุผลว่าข้อกังวลเกี่ยวกับการลอกเลียนแบบขึ้นอยู่กับการมีเหยื่อ และ AI ที่สร้างข้อความไม่ได้สร้างความสัมพันธ์นั้น:
ประเภทการแก้ตัว C1: พฤติกรรมที่ไม่มีเหยื่อ
|
||
| ไม่มีเหยื่อ | ใช้ได้เพราะการลอกเลียนแบบและมาตรฐานการเขียนมีอยู่เพื่อปกป้องผู้เขียนมนุษย์ ความพยายามของมนุษย์ และการเป็นเจ้าของของมนุษย์ เนื่องจาก AI ไม่ใช่คน ไม่ใช้ความพยายามของมนุษย์ และไม่มีใครได้รับอันตรายโดยตรง | “ไม่ใช่คนเขียน… ไม่ใช่ความคิดของใคร… ดังนั้นฉันจึงคิดว่ามันใช้ได้” |
| แหล่งข้อมูลที่สร้างโดย AI | ใช้ได้เพราะ AI สร้างและเขียนข้อความใหม่ ไม่ใช่การคัดลอกจากแหล่งข้อมูลใดแหล่งข้อมูลหนึ่ง และเนื่องจากฉันสามารถอ้างอิงข้อความที่สร้างโดย AI ได้ ฉันจึงไม่เห็นว่ามันเป็นการลอกเลียนแบบ | “ด้วย ChatGPT… ไม่ใช่การคัดลอกจากแหล่งข้อมูลภายนอก มันคือการวิเคราะห์ข้อมูลจากแหล่งข้อมูล 4-5 แหล่ง แล้วรวมเป็นข้อความใหม่… ดังนั้นจึงไม่ใช่การลอกเลียนแบบ” |
เนื่องจาก ChatGPT ไม่ใช่คน พวกเขาจึงให้เหตุผลว่าการใช้ข้อความที่สร้างโดย AI ไม่สามารถเทียบเท่ากับการลอกเลียนแบบจากผู้เขียนอื่นได้
บางคนแนะนำว่า AI เพียงรวมและเขียนข้อความใหม่จากแหล่งข้อมูลหลายแหล่ง ไม่ใช่การคัดลอกจากแหล่งข้อมูลใดแหล่งข้อมูลหนึ่ง ทำให้เกิดปัญหาเรื่องการเป็นเจ้าของ
2: การมีส่วนร่วมของ AI ที่น้อยที่สุด
ประเภทที่สองให้เหตุผลว่าการมีส่วนร่วมของ AI นั้นน้อยเกินไปที่จะถือเป็นปัญหา
นักเรียนในกลุ่มนี้ให้เหตุผลว่าการมีส่วนร่วมของ AI ไม่สำคัญ และไม่ควรถือเป็นปัญหา:
ประเภทการแก้ตัว C2: การมีส่วนร่วมของ AI ที่น้อยที่สุด
|
||
| งานที่ไม่สำคัญ | ใช้ได้เพราะการมีส่วนร่วมของ AI เพียงเล็กน้อย | “มันไม่ใช่เรื่องสำคัญ… มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องใช้ความพยายามมาก” |
| ข้อมูลที่ไม่สามารถเป็นเจ้าของ | ใช้ได้เพราะข้อมูลที่สร้างโดย AI ไม่สามารถเป็นเจ้าของได้ | “เมื่อเขียน… สามารถใช้ข้อมูลที่ไม่สามารถเป็นเจ้าของได้” |
| เหมือนกับเครื่องมืออื่นๆ | ใช้ได้เพราะ AI เป็นเหมือนเครื่องมืออื่นๆ เช่น Grammarly หรือ Google | “มันเหมือนกับเครื่องมืออื่นๆ… มันช่วยให้ฉันเขียนได้ดีขึ้น” |
หลายคนเห็นว่า AI เป็นเหมือนเครื่องมืออื่นๆ เช่น Grammarly หรือ Google และไม่ควรถือเป็นปัญหา
3: การมีส่วนร่วมก่อนหน้า
สำหรับนักเรียนหลายคน การใช้ AI เป็นการมีส่วนร่วมที่สำคัญที่สุดคือการมีส่วนร่วมก่อนหน้า
ในกรณีนี้ AI ถูกนำมาใช้เพื่อช่วยในการเขียนและการจัดระเบียบข้อความ:
ประเภทการแก้ตัว C3: การมีส่วนร่วมก่อนหน้า
|
||
| ความคิดของฉัน | ใช้ได้เพราะความคิดและความตั้งใจของฉันมาเป็นอันดับแรก AI ช่วยให้ฉันเขียนและจัดระเบียบข้อความได้ดีขึ้น | “เมื่อฉันมีหัวข้อในใจ… ฉันรู้ว่าฉันต้องการอะไร… แต่ฉันไม่สามารถเขียนได้ดี… AI ช่วยให้ฉันเขียนได้ดีขึ้น” |
| การควบคุมของฉัน | ใช้ได้เพราะฉันควบคุม AI ผ่านคำสั่ง | “ฉันสั่งให้ AI ทำอะไร… ฉันบอก AI ว่าฉันต้องการอะไร” |
| การคัดเลือกของฉัน | ใช้ได้เพราะฉันคัดเลือกข้อมูลและแหล่งข้อมูลก่อนใช้ AI | “ฉันให้ AI ข้อมูลและแหล่งข้อมูล… ฉันบอก AI ว่าฉันต้องการอะไร” |
นักเรียนให้เหตุผลว่า AI ช่วยให้พวกเขาเขียนและจัดระเบียบข้อความได้ดีขึ้น แต่พวกเขาเป็นคนควบคุมกระบวนการและผลลัพธ์
4: การมีส่วนร่วมหลังการทำ
ประเภทที่สี่มุ่งเน้นไปที่สิ่งที่นักเรียนทำหลังจากได้รับข้อความที่สร้างโดย AI
นักเรียนให้เหตุผลว่าการแก้ไขหรือตรวจสอบข้อความที่สร้างโดย AI เป็นการมีส่วนร่วมที่สำคัญ:
ประเภทการแก้ตัว C4: การมีส่วนร่วมหลังการทำ
|
||
| การใช้แบบเลือก | ใช้ได้เพราะฉันไม่ได้ใช้ข้อความที่สร้างโดย AI ทั้งหมด | “ฉันใช้เพียงบางส่วน… ฉันไม่ได้ใช้ทั้งหมด” |
| การแก้ไขของฉัน | ใช้ได้เพราะฉันแก้ไขหรือตรวจสอบข้อความที่สร้างโดย AI | “ฉันแก้ไขข้อความ… ฉันตรวจสอบข้อความ” |
| การตรวจสอบของฉัน | ใช้ได้เพราะฉันตรวจสอบข้อความที่สร้างโดย AI | “ฉันตรวจสอบข้อความ… ฉันตรวจสอบความถูกต้อง” |
| รูปแบบของฉัน | ใช้ได้เพราะฉันทำให้ข้อความที่สร้างโดย AI มีรูปแบบที่ดีขึ้น | “ฉันทำให้ข้อความมีรูปแบบที่ดีขึ้น… ฉันทำให้ข้อความมีรูปแบบที่ดีขึ้น” |
นักเรียนให้เหตุผลว่าการแก้ไขหรือตรวจสอบข้อความที่สร้างโดย AI เป็นการมีส่วนร่วมที่สำคัญและทำให้พวกเขาเป็นเจ้าของผลงาน
5: การปฏิเสธความรับผิดชอบ
ประเภทที่ห้าเกี่ยวข้องกับการปฏิเสธความรับผิดชอบ
นักเรียนให้เหตุผลว่าการใช้ AI เป็นเรื่องที่ไม่มีใครรับผิดชอบ:
ประเภทการแก้ตัว C5: การปฏิเสธความรับผิดชอบ
|
||
| การทำให้เป็นปกติ | ใช้ได้เพราะทุกคนใช้ AI | “ทุกคนใช้ AI… ไม่ใช่แค่ฉัน” |
| ความไม่避免 | ใช้ได้เพราะการใช้ AI เป็นเรื่องที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ | “ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้… AI เป็นเทคโนโลยีที่เป็นส่วนหนึ่งของเรา” |
| การไม่สนใจของครู | ใช้ได้เพราะครูไม่สนใจหรือให้คำแนะนำที่ไม่ชัดเจน | “ครูไม่สนใจ… ครูไม่ได้ให้คำแนะนำที่ชัดเจน” |
| การไม่มีกฎ | ใช้ได้เพราะไม่มีกฎที่ชัดเจนเกี่ยวกับการใช้ AI | “ไม่มีกฎ… ไม่มีกฎที่ชัดเจน” |
| ไม่มีผลกระทบ | ใช้ได้เพราะไม่มีผลกระทบต่อการเรียนหรือการทำงาน | “ไม่มีผลกระทบ… ไม่มีผลกระทบต่อการเรียนหรือการทำงาน” |
| การปฏิเสธความรับผิดชอบ | ใช้ได้เพราะไม่ใช่ความรับผิดชอบของฉัน | “ไม่ใช่ความรับผิดชอบของฉัน… AI เป็นคนทำ” |
นักเรียนให้เหตุผลว่าการใช้ AI เป็นเรื่องที่ไม่มีใครรับผิดชอบและไม่มีผลกระทบต่อการเรียนหรือการทำงาน
6: ผลประโยชน์ที่รับรู้
ประเภทที่หกเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ที่รับรู้
นักเรียนให้เหตุผลว่าการใช้ AI เป็นเรื่องที่มีประโยชน์:
ประเภทการแก้ตัว C6: ผลประโยชน์ที่รับรู้
|
||
| การประหยัดเวลา | ใช้ได้เพราะการประหยัดเวลาและความพยายาม | “ฉันประหยัดเวลา… ฉันประหยัดความพยายาม” |
| คุณค่าทางการศึกษา | ใช้ได้เพราะฉันยังคงเรียนรู้จากข้อความที่สร้างโดย AI | “ฉันเรียนรู้จากข้อความ… ฉันเรียนรู้จากข้อความที่สร้างโดย AI” |
| การเขียนที่ดีขึ้น | ใช้ได้เพราะ AI เป็นนักเขียนที่ดีกว่าฉัน | “AI เป็นนักเขียนที่ดีกว่าฉัน… AI เป็นนักเขียนที่ดีกว่า” |
| ความตั้งใจในการเรียนรู้ | ใช้ได้เพราะฉันมีความตั้งใจในการเรียนรู้ | “ฉันมีความตั้งใจในการเรียนรู้… ฉันมีความตั้งใจในการเรียนรู้จาก AI” |
| ผลลัพธ์ที่ดีขึ้น | ใช้ได้เพราะผลลัพธ์ที่ดีขึ้น | “ฉันได้รับผลลัพธ์ที่ดีขึ้น… ฉันได้รับผลลัพธ์ที่ดีขึ้นจาก AI” |
นักเรียนให้เหตุผลว่าการใช้ AI เป็นเรื่องที่มีประโยชน์เพราะช่วยให้พวกเขาประหยัดเวลาและความพยายาม และช่วยให้พวกเขาเรียนรู้จากข้อความที่สร้างโดย AI
อาณาจักรที่ถูกแบ่งแยก
ความตึงเครียดระหว่างกฎของสถาบันและการใช้ AI ในชีวิตประจำวันถูกเน้นในงานวิจัยผ่านผู้เข้าร่วมที่ระบุว่า P6
นักเรียนคนนี้ยอมรับว่าการใช้ AI ในการทำการบ้านโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้อง แต่พวกเขาก็ให้เหตุผลว่าการใช้ AI ในการทำการบ้านสามารถเป็นเรื่องที่ถูกต้องได้หากพวกเขาแก้ไขหรือตรวจสอบข้อความที่สร้างโดย AI
สรุป
จะไม่ถูกต้องที่จะยินดีกับความสับสนและความรับผิดชอบของนักเรียนเกี่ยวกับการใช้ AI
ในขณะนี้ ความคิดเห็นเกี่ยวกับ AI ยังคงเป็นเรื่องที่ไม่ชัดเจน และไม่มีกฎหรือมาตรฐานที่ชัดเจนเกี่ยวกับการใช้ AI ในการเรียน
ยังคงต้องดูว่าการใช้ AI ในการเรียนจะถูกมองว่าเป็นเรื่องที่สำคัญหรือไม่ และจะถูกมองว่าเป็นเรื่องที่มีประโยชน์หรือไม่
* การแปลงการอ้างอิงของนักเขียนให้เป็นลิงก์ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากการอ้างอิงในงานวิจัยนี้มีรูปแบบที่ไม่ปกติ ฉันจึงไม่สามารถให้ลิงก์ที่ชัดเจนได้เนื่องจากขาดเวลาในการค้นหาลิงก์ที่หายไปในงานวิจัย
เผยแพร่ครั้งแรกวันศุกร์ที่ 29 พฤษภาคม 2569
