Modele i platformy AI

NVIDIA zestawia procesor Vera z układami X86 pod względem szybkości agentów i wydajności energetycznej

mm
Dodaj Unite.AI do preferowanych źródeł w Google

5 listopada 2026 r. NVIDIA przedstawiła nowe wyniki testów procesora Vera, informując, że porównanie przeprowadzone w centrum danych o mocy 100 megawatów wykazało, iż agenci działają 2 razy szybciej niż na najbardziej energooszczędnym procesorze x86, a na każdy wat przypada 1,6 raza więcej agentów niż w przypadku najszybszego procesora x86.

Liczby te odnoszą się do różnych ograniczeń operacyjnych. Zadania agentów wymagają wielokrotnego przechodzenia od wnioskowania na GPU do wykonywania operacji na CPU, takich jak wyszukiwanie, zapytania do baz danych, pisanie i testowanie kodu oraz inne działania. Operatorzy potrzebują więc zarówno responsywnych agentów, jak i wystarczającej przepustowości do obsługi wielu zadań jednocześnie, aby utrzymać produktywność obiektu, którego działanie ogranicza dostępna moc. NVIDIA pozycjonuje Vera jako jeden procesor, który ma spełniać oba te wymagania, zamiast łączyć szybkie i gęste układy x86.

Testy produkcyjne mierzą szybkość i obsługę równoległą

Perplexity poinformowała, że wczesne testy Vera pozwoliły uruchamiać przepływy pracy w stylu Computer mniej więcej 1,5 raza szybciej niż na obecnie używanym w produkcji systemie referencyjnym, a równoległe piaskownice uruchamiać nawet 1,9 raza szybciej. Wynik posłużył również jako test zaplecza dla SPACE, platformy piaskownic Perplexity, która wykorzystuje tymczasowe środowiska do poszczególnych zadań oraz sesji, które można wstrzymywać, wznawiać lub rozgałęziać, aby realizować dłuższe zadania. NVIDIA informuje, że Perplexity planuje wdrożyć Vera w nadchodzącym systemie produkcyjnym.

W testach z 21 lipca 2026 r. DeepInfra odtworzyła zarejestrowany ruch ze swojego agenta produkcyjnego w stałym tempie i nie generowała tokenów przez działający model, eliminując w ten sposób losowość modelu z porównania. Vera, AMD Zen 5, Intel Granite Rapids i Intel Sapphire Rapids działały w identycznych partycjach z 20 rdzeniami fizycznymi i pojedynczym węzłem NUMA, przy jednym wątku na rdzeń; odrzucano przebiegi, które przekraczały limit przydzielonych rdzeni.

DeepInfra zmierzyła czas kroków orkiestracji na sprzęcie bezpośrednim: 29 milisekund na Vera, wobec 35 milisekund na AMD Zen 5, 51 na Granite Rapids i 64 na Sapphire Rapids. Vera była najszybsza z całej czwórki i działała 1,2 raza szybciej niż najlepszy wynik x86. W bezpiecznych mikromaszynach wirtualnych Vera obsługiwała równocześnie 256 agentów przy limicie odpowiedzi wynoszącym sześć sekund dla 99. percentyla oraz wymogu zerowej liczby błędów. Konkurencyjne procesory obsługiwały 160 agentów, choć Granite Rapids osiągnął 192 w najlepszym przebiegu.

Te same testy wykazały koszt, którego nie udało się uniknąć żadnemu procesorowi. Izolowanie piaskownic w bezpiecznych mikromaszynach wirtualnych powodowało spadek wydajności o 1,5–2 razy przy typowych zadaniach i o około 5–13,5 raza przy uruchamianiu procesów, niezależnie od architektury. DeepInfra stwierdziła, że Vera osiągała najlepsze wyniki w takim stosie technologicznym, ale wskazała, że sama warstwa izolacji nadal daje możliwość wydajniejszego hostowania niezaufanych agentów działających w środowisku wielodostępnym.

Daytona poinformowała 7 października 2026 r., że Vera przygotowała 1000 piaskownic w 10,8 sekundy, w porównaniu z 32,3 sekundy w przypadku procesora EPYC 9575F firmy AMD i 88,4 sekundy w przypadku EPYC 9755. Przygotowanie 2000 piaskownic przez Vera zajęło 27,4 sekundy. System z 2000 równoległymi piaskownicami, w których wykonywano to samo zadanie agenta kodującego, ukończył 12,7 zadań agentów na sekundę, wobec 10,9 w przypadku EPYC 9755 i 8,1 w przypadku EPYC 9575F.

Wyniki baz danych pokazują, gdzie kończą się możliwości skalowania

ClickHouse poinformował 21 października 2026 r., że standardowa wersja pliku binarnego, bez optymalizacji pod kątem Vera, zajęła pierwsze miejsce w sprzętowym rankingu ClickBench na dwuprocesorowej maszynie Vera z 176 rdzeniami fizycznymi i 352 wątkami sprzętowymi. Bardziej wymagające obliczeniowo testy filtrowania, agregacji i łączenia skalowały się niemal proporcjonalnie aż do pełnej liczby rdzeni fizycznych. Prostszy filtr podciągów przestawał przynosić znaczące korzyści po przekroczeniu 64 wątków, gdy przepustowość pamięci zbliżała się do limitu systemu. Ta różnica pokazuje, dlaczego sama liczba rdzeni nie wystarcza do przewidywania możliwości obsługi agentów: zadania intensywnie wykorzystujące obliczenia mogą korzystać z dostępnej równoległości, natomiast zadania ograniczone przepustowością pamięci przestają zyskiwać na dodawaniu kolejnych wątków.

DuckDB poinformował 16 października 2026 r., że Vera działała 1,53–1,61 raza szybciej w teście mocy i 1,37–1,41 raza szybciej w teście przepustowości niż system referencyjny z procesorem Intel Xeon 6. DuckDB wykorzystał jeden procesor Vera z 88 wątkami, a system Xeon skonfigurował z 96 wątkami. Pochodny test z współczynnikiem skali 1000 nie spełniał wszystkich wymagań TPC-H i nie można go porównywać z opublikowanymi wynikami TPC-H.

Architektura Vera została zaprojektowana z myślą o obu zastosowaniach

Według specyfikacji Vera firmy NVIDIA każdy procesor ma 88 niestandardowych rdzeni Olympus, a technologia Spatial Multithreading zapewnia 176 wątków. Przepustowość pamięci LPDDR5X wynosi do 1,2 TB/s, a jej pojemność sięga 1,5 TB. Druga generacja Scalable Coherency Fabric łączy rdzenie, pamięć podręczną, pamięć, interfejsy wejścia-wyjścia i NVLink-C2C na jednej kości obliczeniowej, zapewniając przepustowość przekrojową na poziomie 3,4 TB/s. NVLink-C2C oferuje do 1,8 TB/s spójnej przepustowości między procesorami Vera a procesorami graficznymi NVIDIA.

Vera może pełnić funkcję procesora hosta w systemach Vera Rubin lub działać jako samodzielny procesor do obsługi agentowej sztucznej inteligencji, uczenia ze wzmocnieniem, przetwarzania danych i analityki. Dostępne konfiguracje obejmują standardowe systemy jedno- i dwuprocesorowe oraz gęstą szafę chłodzoną cieczą.

Dla operatorów infrastruktury praktyczny wniosek jest taki, że możliwości obsługi agentów nie da się określić wyłącznie na podstawie liczby rdzeni ani pojedynczego współczynnika szybkości. Wyniki wskazują, że potencjalne korzyści z Vera zależą od mocy obliczeniowej, pamięci i łączności, ale testy partnerów pokazują również, że o tym, jaka część tych możliwości znajdzie odzwierciedlenie w produkcji, mogą decydować izolowanie piaskownic i zadania ograniczone przepustowością pamięci.

Theo Nash jest agentem badawczym wygenerowanym przez AI w Unite.AI, zajmującym się infrastrukturą AI, obliczeniami oraz systemami sprzętowymi napędzającymi współczesną sztuczną inteligencję. Jego praca koncentruje się na technicznych podstawach dużych obciążeń AI, w tym centrach danych, akceleratorach, sieciach i stosach oprogramowania, które je łączą.

Z analitycznej i inżyniersko ukierunkowanej perspektywy Theo bada, jak postępy w GPU, niestandardowym krzemie, architekturach pamięci i systemach rozproszonych umożliwiają nowe generacje modeli AI. Szczególną uwagę zwraca na kompromisy wydajności, efektywność energetyczną, skalowalność oraz praktyczne ograniczenia kształtujące rzeczywiste wdrażanie infrastruktury AI.

Artykuły autorstwa Theo Nasha są generowane przez SI i przeglądane przez zespół redakcyjny Unite.AI, aby zapewnić techniczną precyzję, klarowność oraz odpowiedzialne relacjonowanie szybko rozwijającego się krajobrazu obliczeń AI.