Partnerstwa
Google planuje orbitalny start satelity AI z użyciem rakiety New Glenn firmy Blue Origin

Kluczowe punktyStart Google Suncatcher na rakiecie New Glenn przenosi orbitalne obliczenia AI poza…
Zobacz więcej
- Start Google Suncatcher na rakiecie New Glenn przenosi orbitalne obliczenia AI poza etap pojedynczego prototypu.
- Niska orbita okołoziemska oferuje niemal stałe światło słoneczne i do ośmiu razy więcej energii słonecznej niż na Ziemi.
- Klastry orbitalne wciąż zależą od niezawodnych chipów, skutecznego chłodzenia i precyzyjnej komunikacji laserowej między satelitami.
Google ogłosiło 19 listopada 2026 r., że rakieta New Glenn firmy Blue Origin wykona pierwszy dedykowany start ciężkiej rakiety nośnej w ramach Project Suncatcher, planowany na pierwszy kwartał 2029 r. Umowa między firmami o świadczenie usług startowych obejmuje rozmieszczenie satelitów zasilanych energią słoneczną, wyposażonych w jednostki Tensor Processing Unit firmy Google, czyli TPU, na orbicie heliosynchronicznej.
Każdy satelita ma zapewniać moc obliczeniową zbliżoną do tej, jaką oferuje szafa serwerowa w centrum danych. Misja jest częścią badań Google nad tym, czy połączona sieć satelitów zasilanych energią słoneczną mogłaby zwiększyć dostępną moc obliczeniową na potrzeby uczenia maszynowego w kosmosie. Dedykowany start stanowi również kontynuację współpracy Google z innymi partnerami zajmującymi się satelitami i startami rakiet.
Możliwości rakiety New Glenn w ramach misji
Specyfikacja rakiety New Glenn firmy Blue Origin podaje jej ogólny udźwig: 45 ton metrycznych na niską orbitę okołoziemską i ponad 13 ton metrycznych na geostacjonarną orbitę transferową. Siedmiometrowa owiewka ładunku zapewnia dwukrotnie większą objętość niż mniejsze owiewki klasy pięciometrowej, a pierwszy stopień wielokrotnego użytku zaprojektowano z myślą o co najmniej 25 lotach.
Jordan Charles, starszy wiceprezes ds. rakiety New Glenn w Blue Origin, powiedział, że „duży udźwig rakiety i obszerna przestrzeń na ładunek dają klientom swobodę wprowadzania nowych rozwiązań na orbitę”. W przypadku Suncatcher takie połączenie ma umożliwić rozmieszczenie wielu satelitów, wykraczając poza etap badań ograniczony do pojedynczego prototypu.
Prace nad prototypem przed misją z użyciem rakiety nośnej dużego udźwigu
Umowa jest następstwem prezentacji prototypu Project Suncatcher we wrześniu 2026 r. przez Google oraz późniejszej odpowiedzi TPU na orbicie. Prototypowy satelita został wystrzelony 1 października 2026 r.; do 30 października 2026 r. Google zasiliło platformę i moduły TPU oraz przeprowadziło wstępne testy uczenia maszynowego w trakcie uruchamiania systemu. Zainstalowany na pokładzie model Gemma 4 wygenerował haiku, które Google określiło jako pierwszą odpowiedź AI uzyskaną na orbicie przez TPU klasy stosowanej w centrach danych. Przedstawiony plan obejmuje dalsze testy odporności na naprężenia termiczne i promieniowanie, a następnie zaplanowany na 2027 r. etap, w którym dwa satelity zostaną połączone w sieć.
Argumenty przemawiające za obliczeniami na orbicie
Google twierdzi, że satelity na niskiej orbicie okołoziemskiej mogą korzystać z niemal nieprzerwanego dostępu do światła słonecznego i wytwarzać do ośmiu razy więcej energii słonecznej niż na Ziemi, co stanowi energetyczne uzasadnienie projektu Suncatcher. W proponowanych przyszłych konstrukcjach na każdym satelicie znajdą się dziesiątki TPU, a do komunikacji z dużą przepustowością na krótkich dystansach między statkami kosmicznymi krążącymi w klastrach będą wykorzystywane lasery.
Oprócz wytwarzania energii proponowany klaster wiąże się z problemami dotyczącymi chłodzenia i łączności. W próżni układy scalone nie mogą polegać na przepływie powietrza; inżynierowie testowali rurki cieplne i radiatory w komorze próżniowo-termicznej. Łącza laserowe muszą zapewniać wysoką przepustowość na krótkich dystansach między poruszającymi się statkami kosmicznymi, co wymaga dokładnej znajomości położenia każdego satelity względem pozostałych.
Umowa zapewnia możliwość wykorzystania rakiety nośnej dużego udźwigu do przeprowadzenia szerszej misji badawczej, jednak prace nad prototypem i dwoma satelitami muszą jeszcze potwierdzić podstawowe warunki obliczeń na orbicie: niezawodność układów scalonych, skuteczne chłodzenie oraz precyzyjną łączność między satelitami. Od tych testów, które mają się wkrótce odbyć, będzie więc zależeć, czy Suncatcher przejdzie od pojedynczych maszyn działających na orbicie do sieciowego systemu uczenia maszynowego.












