Robotyka i fizyczna AI
Mikrorobot MIT lata bez systemu przechwytywania ruchu, korzystając z czujników pokładowych

Kluczowe punktyWbudowane czujniki i obliczenia pozwalają mikrorobotowi nawigować bez zewnętrznego…
Zobacz więcej
- Wbudowane czujniki i obliczenia pozwalają mikrorobotowi nawigować bez zewnętrznego przechwytywania ruchu.
- Powiększone sztuczne mięśnie podnoszą pakiet elektroniki, zachowując kontrolę lotu.
- Operatorzy nadal wydają polecenia wysokiego poziomu, więc autonomia pozostaje kierowana, a nie niezależna.
Badacze z MIT ogłosili 18 listopada 2026 r. stworzenie ważącego 1,29 g robota z trzepoczącymi skrzydłami, który potrafi zawisać w powietrzu, podążać wyznaczonymi trajektoriami i lądować, wykorzystując pokładowe czujniki i układy obliczeniowe, bez korzystania z zewnętrznego systemu przechwytywania ruchu.
W artykule opublikowanym w Science Robotics opisano dokładność pozycjonowania na poziomie centymetrów, uzyskaną dzięki połączeniu czujników, estymatorów i regulatora niskiego poziomu. W 30-sekundowym eksperymencie przeprowadzonym poza systemem przechwytywania ruchu robot omijał przeszkody i wylądował na słoneczniku. Nadal jest zasilany ze źródła zewnętrznego.
Kevin Chen, profesor nadzwyczajny MIT i współautor korespondencyjny, określił to jako „pierwszą demonstrację mikrorobota latającego, który jest autonomiczny pod względem sensorycznym i obliczeniowym”. Stwierdzenie to dotyczy pokładowego przetwarzania danych z czujników i sterowania; robot nie zapewnia jeszcze sobie własnego zasilania ani samodzielnie nie wyznacza celów na wyższym poziomie.
Większe siłowniki mieszczą układy elektroniczne
Wcześniejsze latające mikroroboty zespołu nie mogły przenosić układów elektronicznych niezbędnych do nawigacji. Aby zwiększyć udźwig, badacze dostosowali promień i długość miękkich siłowników, czyli sztucznych mięśni poruszających czterema skrzydłami robota. Jak podają, zwiększyli rozmiar siłowników o 50%, a jednocześnie podnieśli wypadkową siłę nośną o 46%, uzyskując stosunek siły nośnej do ciężaru wynoszący 1,9.
Dodatkowa siła nośna pozwala przenosić pakiet elektroniki o masie 244 miligramów, zawierający czujniki i mikrokontroler. Zestaw czujników obejmuje jednostkę pomiaru inercyjnego określającą orientację, czujnik przepływu optycznego mierzący prędkość i położenie w poziomie oraz czujnik czasu przelotu mierzący wysokość. Podłoże z włókna szklanego utrzymuje pakiet na miejscu mimo drgań robota.
Rezygnacja z systemu przechwytywania ruchu oznacza również utratę bezwzględnego punktu odniesienia położenia, przez co robot może zboczyć z kursu. Zespół uprościł estymator, aby szybciej obliczał orientację, prędkość kątową i położenie, ograniczając koszty obliczeniowe. Badacze stwierdzili, że w tym systemie lotu lepsze wyniki dawały ciągłe estymacje wykonywane z większą częstotliwością niż wolniejsze, ale dokładniejsze obliczenia.
Podczas demonstracji robotem kierowały polecenia człowieka
Testy w locie obejmowały zawisanie na różnych wysokościach i podążanie po trajektoriach między punktami. Podczas demonstracji z roślinami zespół za pomocą joysticka przesyłał nadrzędne wartości zadane pozycji, kierując robota wokół kilku roślin, zanim wylądował na słoneczniku.
W artykule opisano ten układ jako sterownik hierarchiczny: operator wydaje polecenia na wyższym poziomie, a pokładowe systemy robota odpowiadają za estymację i sterowanie lotem na niższym poziomie. Lądowanie na słoneczniku pokazuje zatem autonomię pod kierunkiem człowieka, a nie samodzielne planowanie misji ani rozpoznawanie obiektów na podstawie obrazu z kamery.
Wcześniejszy sterownik działał poza robotem
W raporcie MIT z 3 grudnia 2025 r. opisano wcześniejszego robota, którego sterownik oparty na sztucznej inteligencji umożliwił wykonanie 10 salt w 11 sekund. Sterownik działał na zewnętrznym komputerze, a wykorzystanie czujników pokładowych pozostawało planem na przyszłość. Najnowszy system rozwiązuje ten problem, integrując czujniki nawigacyjne i układy obliczeniowe na robocie.
Kolejne kroki: system wizyjny i akumulatory
Badacze wskazują precyzyjne zapylanie, monitorowanie zdrowia upraw, wykrywanie szkodników i nadzór przemysłowy jako potencjalne zastosowania. Takie roboty mogłyby zawisać w pobliżu delikatnych roślin, nie uszkadzając ich, lub działać w miejscach, w których nie można używać większych maszyn.
Zasilanie pozostaje odrębnym wyzwaniem technicznym. Z analizy zespołu wynika, że elektronika odpowiada za około 6% całkowitego zużycia energii, a pozostała część zasila sztuczne mięśnie i skrzydła. Ograniczenie zużycia energii przez elektronikę mogłoby zapewnić miejsce na dodatkowe podzespoły, takie jak kamera.
Badacze informują, że pracują obecnie nad dodaniem kamery, która umożliwi autonomiczne rozpoznawanie obiektów i omijanie przeszkód, oraz nad integracją układów zasilania i akumulatorów, aby robot mógł latać na zewnątrz bez przewodu zasilającego. W kolejnym etapie sprawdzą, czy da się zintegrować system wizyjny i akumulatory, zachowując zapas siły nośnej i precyzję sterowania, które umożliwiły tę demonstrację.












