Liderzy opinii
Tak, unijny AI Act obejmuje agentową AI — oto jak

Kluczowe punktyAgentowa sztuczna inteligencja już podlega unijnemu aktowi o sztucznej inteligencji…
Zobacz więcej
- Agentowa sztuczna inteligencja już podlega unijnemu aktowi o sztucznej inteligencji, ponieważ spełnia definicję systemu AI.
- Akt o sztucznej inteligencji reguluje to, co robi technologia i jakie ryzyka stwarza, a nie wymienia konkretnych technologii.
- Giganci technologiczni lobbujący przeciwko aktowi o sztucznej inteligencji promują samoregulację, która sprowadza się do przejęcia regulacji.
Obecnie często pojawia się narracja, że agentowa AI i agenci AI znajdują się w jakiejś luce regulacyjnej — że unijny AI Act nie jest odpowiednim narzędziem do ich regulowania. Czytaliśmy o tym w renomowanych norweskich mediach (Morgenbladet i Dagensnæringsliv), a podobne twierdzenia powtarzali czołowi naukowcy (University of Oslo). Dostrzegamy w tych twierdzeniach dwie zasadnicze wady… i sądzimy, że wynikają one ze strachu, a nie z faktów.
Po pierwsze, agentowa AI podlega regulacjom AI Act.
Po drugie, takie twierdzenia podważają obowiązujące regulacje. Umacniają przekonanie, że firmy AI są lepiej przygotowane do zarządzania ryzykiem związanym z ich własnymi systemami — to powszechny argument prowadzący do przechwytywania regulacji.
Ściśle współpracujemy z AI Act jako powołani członkowie krajowego komitetu ds. AI w Standards Norway. Zasiadamy również w europejskich komitetach opracowujących normy zharmonizowane dla dostawców systemów AI wysokiego ryzyka; normy te pomagają firmom spełniać wymogi prawne AI Act.
Agentowa AI podlega regulacjom AI Act na kilka sposobów
Komisja Europejska opublikowała kilka napisanych przystępnym językiem, łatwych do zrozumienia odpowiedzi na często zadawane pytania dotyczące „agentów” i „agentowej AI” oraz wyjaśniła, że tak — te rozwiązania wchodzą w zakres rozporządzenia, po prostu dlatego, że spełniają szerszą definicję systemu AI (Jak uregulowano agentów AI w AI Act? | Punkt pomocy AI Act). Oto kilka innych przykładów:
- Agentowa AI jest często oparta na dużych modelach językowych, które są regulowane jako modele AI ogólnego przeznaczenia.
- Gdy system agentowej AI wchodzi w interakcję z ludźmi, zastosowanie mają również wymogi rozporządzenia dotyczące przejrzystości.
- Jeśli model AI zostanie sklasyfikowany jako stwarzający ryzyko systemowe, dostawcę obejmują dodatkowe wymogi. Obejmują one między innymi ocenę możliwości modelu — w tym jego funkcji autonomicznych i agentowych.
AI Act nie zawiera słowa „agent”, ponieważ nie reguluje konkretnych rodzajów technologii. Reguluje natomiast to, do czego dana technologia została zaprojektowana, oraz ryzyko związane z tymi funkcjami.
AI Act ma chronić nasze prawa podstawowe
Wiele zarzutów wobec AI Act ze strony osób domagających się większej regulacji wynika z tego, że całkowite wyeliminowanie ryzyka jest strukturalnie niemożliwe. Międzynarodowe ramy regulacyjne nie mogłyby jednak przewidzieć każdego przyszłego zagrożenia.
AI Act koncentruje się zatem na ryzyku stwarzanym przez systemy AI, które mogą wpływać na zdrowie, bezpieczeństwo i prawa podstawowe — o czym mówi już pierwsze zdanie pierwszego artykułu.

Zrzut ekranu ze strony EUR-Lex — 02024R1689-20260727 — EN — EUR-Lex
W tym pierwszym zdaniu nie podkreślono również istotnej kwestii: AI Act jest ukierunkowany na rynek. Ma zachęcać do korzystania z AI. Ma wspierać innowacje. Innymi słowy, AI Act sprzyja rozwojowi AI. W tym kontekście reguluje się określone zastosowania i obszary.
Niektóre obszary z góry sklasyfikowano jako obszary wysokiego ryzyka
Przykłady systemów AI wykorzystywanych w:
- rekrutacji
- przydzielaniu podstawowych usług
- wyrobach medycznych
- systemach zintegrowanych z infrastrukturą krytyczną, w której bezpieczeństwo ma nadrzędne znaczenie.
Dostawcy systemów AI — zarówno agentowych, jak i pozostałych — które mogą wpływać na nasze prawa, mają obowiązek wdrożyć kompleksowe systemy zarządzania ryzykiem, w tym ocenić, w jaki sposób użytkownicy mogą niewłaściwie wykorzystywać dany system AI.
Przechwytywanie regulacji: gdy dostawcy proponują samoregulację
Słuchając Anthropic, OpenAI i Meta, a także niektórych głosów w norweskiej debacie, można odnieść wrażenie, że AI i agentowa AI są zbyt złożone, by regulował je AI Act. Zbyt zaawansowane dla UE. Zbyt niebezpieczne, by regulował je ktokolwiek poza samymi firmami.
Należy zachować ostrożność, gdy najpotężniejsze firmy technologiczne na świecie — które intensywnie lobbowały za mniej rygorystycznym wdrażaniem AI Act — twierdzą teraz, że przepisy nie wystarczą do uregulowania ich najpotężniejszych systemów. Proponowane przez nie rozwiązanie polega na tym, by same się „regulowały”.
To klasyczny mechanizm przechwytywania regulacji — proces, w którym prawo i regulacje są stopniowo kształtowane przez podmioty, które miały podlegać tym przepisom, i to z korzyścią dla tych podmiotów.
Stany Zjednoczone stanowią wyraźny przykład tego zjawiska (Zapoczątkowanie ery superinteligencji – Biały Dom). Porozumienie Białego Domu w sprawie superinteligencji to „dobrowolny pakt” zawarty z liderami X, Meta, Anthropic, OpenAI i Google, w ramach którego firmy te zobowiązują się do samoregulacji. W dokumencie zaznaczono, że ustawy mogą okazać się właściwym rozwiązaniem w jakimś hipotetycznym momencie w przyszłości: „Z czasem może mieć sens skodyfikowanie tych kroków w ustawach lub rozporządzeniach”. Z czasem. Być może. Warto rozważyć regulacje.
Na razie jednak oczekuje się, że Amerykanie zaufają, iż te wielkie firmy technologiczne będą się same regulować.
W przeciwieństwie do Stanów Zjednoczonych Europa ma wiążące prawo: AI Act.
Ryzyko przechwycenia procesu regulacyjnego nadal jednak istnieje, między innymi wskutek podważania zaufania do tego prawa. Jeśli giganci technologiczni zdołają przekonać ludzi, że AI Act nie jest wystarczająco dobry, przestaniemy popierać jego egzekwowanie. Twierdzenia, że sztuczna inteligencja agentowa jest rzekomo zbyt zaawansowana, inteligentna lub niebezpieczna, by AI Act mógł sobie z nią poradzić, osłabiają nasze poparcie dla regulacji.
Gdy przechwycenie procesu regulacyjnego już nastąpi, trudno je odwrócić.
Podzielamy obawy, że niektóre systemy AI mogą prowadzić do trudnych do przewidzenia konsekwencji. Właśnie dlatego potrzebujemy procedur zarządzania ryzykiem — czego wymaga również AI Act. (Dr Muller pracuje w komitecie, który jest już bliski zakończenia prac nad normą zharmonizowaną dotyczącą zarządzania ryzykiem, 18228.)
Unijny AI Act nie jest doskonały i prawdopodobnie będzie wymagał dalszego rozwoju. Przedstawianie jednak sztucznej inteligencji agentowej jako dziedziny nieobjętej unijnym AI Actem jedynie zwiększa niepewność, a nie bezpieczeństwo.













