Γιατί η καταδίωξη της ταχύτητας δημιουργεί τα προβλήματα του λογισμικού της αύριο

Η πίεση για την παράδοση ERP και επιχειρηματικά κρίσιμου λογισμικού πιο γρήγορα συχνά δημιουργεί κρυφούς κόστους που οι οργανισμοί θα πρέπει τελικά να αντιμετωπίσουν, υποστηρίζει ο Carl Andrews, CEO, Original Software.

Κάθε CIO έχει καθίσει σε μια γιορτή εκκίνησης. Το κέικ, οι ευχές, η αίσθηση ανακούφισης ότι κάτι τελικά αποστάλθηκε. Αυτό που συζητιέται λιγότερο είναι τι συμβαίνει τους μήνες που ακολουθούν, όταν η πίεση για παράδοση εγκαίρως έχει ήδη μεταφέρει τα κόστη στα τμήματα που έχουν μείνει για τη συντήρηση αυτού που αποστάλθηκε.

Αυτό δεν είναι ένα προβληματικό ζήτημα. Η οδήγηση για ταχύτερη παράδοση λογισμικού επιταχύνεται, δεν επιβραδύνεται. Οι κύκλοι σπριντ γίνονται μικρότεροι, οι συχνότητες έκδοσης αυξάνονται και η προσδοκία ότι η τεχνολογία πρέπει να ανταποκρίνεται στις επιχειρηματικές ανάγκες σχεδόν σε πραγματικό χρόνο είναι τώρα το πρότυπο. Το να κινείσαι πιο γρήγορα είναι συνήθως η σωστή ενστικτώδης αντίδραση. Το ερώτημα είναι τι θυσιάζεται σιωπηλά για να γίνει αυτό.

Πού αρχίζει το χρέος

Το τεχνικό χρέος σπάνια εμφανίζεται με προειδοποίηση. Κτιζεται μέσα από αποφάσεις που, μεμονωμένα, φαίνονται εντελώς υπερασπίσιμες. Η τεκμηρίωση推 xuống στην λίστα προτεραιότητας επειδή η ομάδα χρειάζεται να χτυπήσει μια προθεσμία. Ένα γύρισμα προστίθεται σε μια ρύθμιση ERP επειδή η σωστή επιδιόρθωση θα καθυστερούσε το έργο. Η δοκιμή μειώνεται επειδή οι γραμμές χρόνου είναι ήδη γλιστρικές

Μια προσαρμογή αφήνεται στη θέση της επειδή η αντικατάστασή της φαίνεται πολύ διαταρακτική.

Κανείς δεν ξεκινά να συσσωρεύει χρέος. Αυτό είναι το τι μένει μετά από μια σειρά από αποφάσεις που ακούγονται λογικές υπό πίεση. Αυτό που ξεκίνησε ως μερικά σπατάλες γίνεται ένα σύστημα που είναι πιο δύσκολο να αλλάξει, σπάει πιο συχνά και κοστίζει περισσότερο για συντήρηση από ότι οποιοςδήποτε προϋπολογισμένος.

Τα περιβάλλοντα ERP είναι ιδιαίτερα ευάλωτα. Φυσικά, βρίσκονται στο κέντρο της οργάνωσης, συνδέοντας τις χρηματοοικονομικές, τις ανθρώπινες πηγές, την αλυσίδα εφοδιασμού, τις προμήθειες και άλλες κρίσιμες επιχειρηματικές λειτουργίες. Με τον καιρό, χρόνια από σπατάλες, γύρισμα και κακώς τεκμηριωμένες αλλαγές δημιουργούν πολυπλοκότητα που κανείς δεν προόρισε, αλλά όλοι κληρονομούν. Το αποτέλεσμα είναι προβλέψιμο, ακόμη και αν το χρονικό δεν είναι ένα ζήτημα που θα έπρεπε να έχει πιαστεί στη δοκιμή, αλλά στην επιχειρηματική διαδικασία, συνήθως στην χειρότερη δυνατή στιγμή.

Γιατί οι οργανισμοί υποτιμούν το πρόβλημα

Μέρος της πρόκλησης είναι ότι το τεχνικό χρέος σπάνια εμφανίζεται ως ένα σαφές κόστος. Σε αντίθεση με ένα αποτυχημένο έργο ή μια χαμένη προθεσμία, το χρέος συσσωρεύεται σταδιακά. Εμφανίζεται ως αναβαθμίσεις που διαρκούν περισσότερο από το αναμενόμενο. Αλλαγές που απαιτούν περισσότερη προσπάθεια από ότι θα έπρεπε. Οι ομάδες ξοδεύουν εβδομάδες ερευνώντας ζητήματα που κάποτε θα ήταν απλό να επιλυθούν.

Επειδή αυτά τα κόστη εμφανίζονται σιγά-σιγά, συχνά αντιμετωπίζονται ως απομονωμένα περιστατικά και όχι ως συμπτώματα ενός ευρύτερου προβλήματος. Οι οργανισμοί τείνουν να εστιάσουν στα ορατά οφέλη της παράδοσης γρήγορα ενώ παραβλέπουν τις μακροπρόθεσμες συνέπειες της δημιουργίας συστημάτων που είναι πιο δύσκολα να συντηρηθούν και να εξελιχθούν.

Το αποτέλεσμα είναι ότι το τεχνικό χρέος συχνά λαμβάνει προσοχή μόνο όταν αρχίζει να επηρεάζει την επιχειρηματική απόδοση.

Η επίδραση στην καινοτομία, την παραγωγικότητα και την ανθεκτικότητα

Το πιο σημαντικό κόστος του τεχνικού χρέους δεν είναι συνήθως τεχνικό. Είναι στρατηγικό. Όσο τα περιβάλλοντα ERP γίνονται πιο πολύπλοκα, οι ομάδες IT ξοδεύουν περισσότερο χρόνο για τη συντήρηση των υφιστάμενων συστημάτων και λιγότερο χρόνο για την παράδοση νέων ικανοτήτων. Οι πόρων που θα μπορούσαν να υποστηρίζουν έργα μετασχηματισμού, βελτίωσης διαδικασιών ή πρωτοβουλιών AI αντί για αυτό καταναλώνονται από την αντιμετώπιση προβλημάτων, την επανεπεξεργασία και τη συντήρηση συστημάτων.

Η καινοτομία επιβραδύνεται επειδή κάθε αλλαγή φέρει μεγαλύτερο κίνδυνο. Η παραγωγικότητα υποφέρει επειδή οι καθημερινές εργασίες διαρκούν περισσότερο για να ολοκληρωθούν. Η ανθεκτικότητα μειώνεται επειδή τα συστήματα γίνονται πιο δύσκολα να ελεγχθούν, να υποστηριχθούν και να ανακτηθούν όταν κάτι πάει λάθος. Αυτό δημιουργεί einen εύκολο κύκλο. Οι οργανισμοί πιέζουν για ταχύτητα για να παραμείνουν ανταγωνιστικοί, αλλά το χρέος που δημιουργείται από αυτή τη ταχύτητα τελικά κάνει τις μελλοντικές αλλαγές πιο αργές, πιο ακριβές και πιο δύσκολες να παραδοθούν.

Βρίσκοντας την ισορροπία

Η απάντηση δεν είναι να επιβραδύνουμε. Λίγοι οργανισμοί μπορούν να το αντέξουν. Ο στόχος είναι να χτίσουμε διαδικασίες παράδοσης που υποστηρίζουν την ταχύτητα χωρίς να συμβιβάζονται με την μακροπρόθεσμη ποιότητα. Αυτό αρχίζει με την αναγνώριση ότι δραστηριότητες όπως η δοκιμή, η τεκμηρίωση και η διακυβέρνηση δεν είναι εμπόδια για την παράδοση. Είναι αυτά που κάνουν τη βιώσιμη παράδοση δυνατή. Για τα συστήματα ERP ειδικότερα, η ρομπούστερη δοκιμή αναδρομής είναι απαραίτητη.

Δίνει στις οργανώσεις την εμπιστοσύνη ότι οι αλλαγές, οι ενημερώσεις και οι αναβαθμίσεις μπορούν να εισαχθούν χωρίς να δημιουργούν απροσδόκητη διαταραχή αλλού στην επιχείρηση. Σε συνδυασμό με μεγαλύτερη αυτοματοποίηση και νωρίτερη δοκιμή καθ’ όλη τη διάρκεια του κύκλου παράδοσης, βοηθά στην αναγνώριση των ζητημάτων πριν γίνουν ακριβά προβλήματα.

Πιο σημαντικά, οι οργανισμοί πρέπει να θεωρούν το τεχνικό χρέος ως ένα επιχειρηματικό ζήτημα και όχι ως ένα τεχνικό. Οι αποφάσεις που λαμβάνονται για να επιταχύνουν την παράδοση σήμερα θα επηρεάσουν το κόστος, την ευελιξία και την ανθεκτικότητα των συστημάτων για χρόνια να έρθουν.

Η εκκίνηση δεν είναι η γραμμή τερματισμού. Είναι απλά το σημείο όπου οι μακροπρόθεσμες συνέπειες αυτών των αποφάσεων αρχίζουν να εμφανίζονται. Οι οργανισμοί που θα επιτύχουν με τον καιρό δεν θα είναι αυτοί που κινούνται ταχύτερα στο βραχύ χρονικό διάστημα, αλλά αυτοί που μπορούν να συνεχίσουν να αλλάζουν και να καινοτομούν χωρίς να εμποδίζονται από τα συστήματα που εξαρτώνται.