Yükseköğretimde Yapay Zeka Kullanımı

Lasse Rouhainen, Yapay Zeka: Bugün Geleceğimiz Hakkında Bilmeniz Gereken 101 Şey kitabının yazarı ve yapay zeka, yıkıcı teknolojiler ve dijital pazarlama konusunda uluslararası bir uzman, yakın zamanda Harvard Business Review‘de yükseköğretimde yapay zeka kullanımına ilişkin görüşlerini paylaştı.

Onun görüşüne göre, yapay zekanın yükseköğretime getirilebileceği fırsatlar ve zorluklar “önemlidir”. Yükseköğretimin bugün genel olarak karşılaştığı zorluklardan bahsederken, “ilgisiz öğrenciler, yüksek terk oranları ve geleneksel “herkese uyan” eğitim yaklaşımının etkisizliği” gibi konulardan bahseder.

Rouhainen, bu zorlukların, büyük veri analitiği ve yapay zeka kullanımıyla aşılabileceğine inanmaktadır. Bu, “kişiselleştirilmiş öğrenme deneyimleri” oluşturacak ve bu da bazı zorlukların aşılmasına yardımcı olacaktır. Kişiselleştirilmiş öğrenme deneyimi, “tamamen benzersiz bir eğitim yaklaşımı” oluşturacak ve bu da öğrencilerin motivasyonunu artırabilir ve terk oranını düşürebilir. Diğer yandan, profesörler, her bir öğrencinin öğrenme sürecini daha iyi anlayabilecek ve öğretim sürecini daha etkili hale getirebileceklerdir.

Yazar, “yapay zeka öğrenme sistemlerinin öğrencilerin tam potansiyellerine ulaşmalarına yardımcı olabileceğini” ve “erken sorun tespitiyle terk oranını düşürebileceğini” belirtir. Ancak, bunu başarmak için “büyük veri gerektiğini” ve “verilerin etik bir şekilde kullanılmasının gerektiğini” ekler. Rouhainen, “verilerin öğrencilerin kişisel verilerinin nasıl paylaşıldığı ve yapay zeka algoritmaları tarafından nasıl kullanıldığı konusunda bilgilendirilmeleri gerektiğini” vurgular.

Bu “etik kullanım”, “MyData.org gibi uluslararası bir kâr amacı gütmeyen kuruluş aracılığıyla sağlanabilir. MyData.org, “kullanıcıların kişisel verilerini paylaşmak istedikleri yapay zeka sistemleri üzerinde daha fazla kontrol sahibi olmalarını sağlamak” amacını taşır.

İspanya’daki Murcia Üniversitesi’nde yapılan bir yapay zeka testi, öğrencilerin kampüs ve bölüm hakkında sorularını yanıtlayan bir sohbet botu kullanıldı. Sonuçlar, okul yöneticileri için oldukça şaşırtıcıydı – sohbet botu, %91’den fazla doğru yanıt verdi. Ayrıca, sohbet botunun “düzenli ofis saatleri dışında öğrencilere anında cevaplar sağlayabildiği” ve “üniversite yetkililerinin de sohbet botunun öğrenci motivasyonunu artırdığını” belirtildi.

Benzer ilerlemeler, diğer üniversitelerde de kaydedildi. Bu üniversiteler, sohbet botlarını, profesör veya öğretim elemanı tarafından yapılması gereken tekrarlanan görevleri yerine getirmek için kullandılar. Örneğin, Staffordshire Üniversitesi ve Georgia Tech, öğrencilerin en sık sorularını yanıtlayan sohbet botları geliştirdiler.

Rouhainen, öğrencilerin stresini azaltmak ve motivasyonunu artırmak için yapay zekanın kullanılmasına da değinir. Bu, öğrencilerin zihinsel sağlığını değerlendiren sohbet botları ve sanal asistanlar aracılığıyla sağlanabilir. Örneğin, Woebot, kullanıcıların duygularını öğrenmelerine yardımcı olan bir yapay zeka destekli sohbet botudur.

Yazar, öğrencilerin “zamanla, daha fazla tekrarlayan ve rutin görevlerin yapay zeka, otomasyon ve robotlar tarafından gerçekleştirileceğini” anlamaları gerektiğini vurgular. Rouhainen, “şu anda, birçok üniversitenin öğrencilere gelecekteki kariyerlerinde ihtiyaç duyacakları becerileri öğretmediğini” belirtir.