Το AI και η Μάχη κατά της Τεχνοφοβίας

Όταν μιλάμε για Γεννητικό AI και Μεγάλες Γλωσσικές Μοντέλα, όπως το ChatGPT, ο ενθουσιασμός για το AI αναμιγνύεται με την τεχνοφοβία. Αυτό είναι φυσικό για το γενικό κοινό: τους αρέσουν τα νέα και συναρπαστικά πράγματα, αλλά φοβούνται το άγνωστο. Το καινούριο είναι ότι αρκετοί εξέχοντες επιστήμονες έγιναν οι ίδιοι τεχνο-σκέπτες, αν όχι τεχνόφοβοι. Η περίπτωση των επιστημόνων και βιομηχάνων που ζητούν μια προσωρινή απαγόρευση έρευνας για το AI, ή ο σκεπτικισμός του κορυφαίου επιστήμονα του AI, καθηγητή A. Hinton, είναι τέτοιου είδους παραδείγματα. Το μόνο σχετικό ιστορικό αντίστοιχο που μπορώ να θυμηθώ, είναι η κριτική των ατομικών και πυρηνικών βομβών από μέρος της επιστημονικής κοινότητας κατά τον ψυχρό πόλεμο. Ευτυχώς, η ανθρωπότητα κατάφερε να αντιμετωπίσει αυτές τις ανησυχίες με έναν ικανοποιητικό τρόπο.

Βέβαια, όλοι έχουν το δικαίωμα να αμφισβητήσουν την τρέχουσα κατάσταση των υποθέσεων του AI:

• Κανείς δεν ξέρει γιατί τα Μεγάλες Γλωσσικές Μοντέλα λειτουργούν τόσο καλά και αν έχουν ένα όριο.
• Πολλοί κίνδυνοι που δημιουργούν οι κακοί «βόμβες AI» κρύβονται, ιδιαίτερα αν οι κράτη παραμένουν παθητικοί παρατηρητές, σε ότι αφορά τις ρυθμίσεις.

Αυτές είναι νόμιμες ανησυχίες που τροφοδοτούν τον φόβο του αγνώστου, ακόμη και για εξέχοντες επιστήμονες. Στο τέλος, είναι άνθρωποι οι ίδιοι.

Ωστόσο, μπορεί η έρευνα για το AI να σταματήσει ακόμη και προσωρινά; Κατά την άποψή μου, όχι, γιατί το AI είναι η απάντηση της ανθρωπότητας σε μια παγκόσμια κοινωνία και φυσικό κόσμο που αυξάνεται συνεχώς σε πολυπλοκότητα. Όσο οι διεργασίες της φυσικής και κοινωνικής πολυπλοκότητας είναι πολύ βαθές και φαίνεται αμετάβλητες, το AI και η μεταμόρφωση των πολιτών είναι η einz μας ελπίδα για μια ομαλή μετάβαση από την τρέχουσα Κοινωνία της Πληροφορίας σε μια Κοινωνία της Γνώσης. Αλλοιώς, μπορεί να αντιμετωπίσουμε μια καταστροφική κοινωνική έκρηξη.

Η λύση είναι να βαθύνουμε την κατανόησή μας για τις προόδους του AI, να επιταχύνουμε την ανάπτυξή του, να ρυθμίζουμε τη χρήση του προς το να μεγιστοποιούμε την θετική του επίδραση, ενώ να ελαχιστοποιούμε τις ήδη φανερές και άλλες κρυφές αρνητικές επιπτώσεις. Η έρευνα για το AI μπορεί και πρέπει να γίνει διαφορετική: πιο ανοιχτή, δημοκρατική, επιστημονική και ηθική. Εδώ είναι μια προτεινόμενη λίστα σημείων προς这一 στόχο:

• Η πρώτη λέξη για σημαντικά ζητήματα έρευνας του AI που έχουν μακροπρόθεσμες κοινωνικές επιπτώσεις πρέπει να ανατεθεί σε εκλεγμένα Κοινοβούλια και Κυβέρνησεις, παρά σε εταιρείες ή ατόμους επιστήμονες.
• Όλη η προσπάθεια πρέπει να γίνει για να διευκολύνουμε την εξέταση των θετικών аспектών του AI στις κοινωνικές και οικονομικές προόδους και να ελαχιστοποιούμε τις αρνητικές του πτυχές.
• Η θετική επίδραση των συστημάτων AI μπορεί να υπερβεί τις αρνητικές πτυχές, αν ληφθούν οι κατάλληλες ρυθμιστικές мерές. Η τεχνόφοβος δεν είναι ούτε δικαιολογημένη, ούτε είναι λύση.
• Κατά την άποψή μου, η μεγαλύτερη τρέχουσα απειλή προέρχεται από το γεγονός ότι τέτοια συστήματα AI μπορούν να εξαπατήσουν απόμακρως πολλούς κοινούς ανθρώπους που έχουν λίγη (ή μέση) εκπαίδευση και/ή μικρή ερευνητική ικανότητα. Αυτό μπορεί να είναι εξαιρετικά επικίνδυνο για τη δημοκρατία και οποιαδήποτε μορφή κοινωνικοοικονομικής πρόοδου.
• Στο κοντινό μέλλον, πρέπει να αντιμετωπίσουμε την μεγάλη απειλή που προέρχεται από τη χρήση των LLM και/ή CAN σε παράνομες δραστηριότητες (η απάτη στις πανεπιστημιακές εξετάσεις είναι μια σχετικά αθώα χρήση στο χώρο των σχετικών εγκληματικών δυνατοτήτων).
• Η επίδρασή τους στην εργασία και τις αγορές θα είναι πολύ θετική, στο μεσο-μακροπρόθεσμο.
• Κατά την άποψή μου, τα συστήματα AI πρέπει: α) να απαιτούνται από το διεθνές δίκαιο να καταχωρούνται σε ένα «Μητρώο Συστημάτων AI», και β) να ενημερώνουν τους χρήστες ότι συνομιλούν ή χρησιμοποιούν τα αποτελέσματα ενός συστήματος AI.
• Όπως τα συστήματα AI έχουν τεράστια κοινωνική επίδραση, και προς το να μεγιστοποιούμε το όφελος και την κοινωνικοοικονομική πρόοδο, οι προηγμένες κλειδιά τεχνολογίες συστημάτων AI πρέπει να γίνουν ανοιχτές.
• Τα δεδομένα που σχετίζονται με το AI πρέπει (τουλάχιστον μερικά) να δημοκρατιστούν, προς το να μεγιστοποιούμε το όφελος και την κοινωνικοοικονομική πρόοδο.
• Κατάλληλες ισχυρές οικονομικές αποζημιώσεις πρέπει να προβλεφθούν για τους πρωτοπόρους της τεχνολογίας του AI, για να αποζημιώσουν οποιαδήποτε απώλεια κέρδους, λόγω της προαναφερθείσας ανοικτότητας, και για να διασφαλίσουν ισχυρές μελλοντικές επενδύσεις στην έρευνα και ανάπτυξη του AI (π.χ., μέσω της πατέντας τεχνολογίας, υποχρεωτικών schemών αδειοδότησης).
• Η ισορροπία της έρευνας για το AI μεταξύ Ακαδημαϊκών και Βιομηχάνων πρέπει να ξανασχεδιαστεί, για να μεγιστοποιήσουμε την έρευνα, ενώ να διατηρούμε την ανταγωνιστικότητα και να δίνουμε ανταμοιβές για τους κινδύνους που αναλαμβάνονται.
• Οι πρακτικές εκπαίδευσης πρέπει να επανεξεταστούν σε όλα τα επίπεδα εκπαίδευσης, για να μεγιστοποιήσουμε το όφελος από τις τεχνολογίες του AI, ενώ να δημιουργούμε einen νέο τύπο δημιουργικών και προσαρμοστικών πολιτών και (AI) επιστημόνων.
• Κατάλληλες ρυθμιστικές/επιτηρητικές/χρηματοδοτικές μηχανισμοί πρέπει να δημιουργηθούν και να ενισχυθούν, για να διασφαλίσουμε τα παραπάνω.

Πολλά από αυτά τα σημεία αντιμετωπίζονται λεπτομερώς στο πρόσφατο βιβλίο μου 4 τόμων για το «Επιστήμη και Κοινωνία του AI», ιδιαίτερα στα τόμους A (για τους LLMs και την Τεχνική Νοημοσύνη) και C.

Βιβλιογραφικές Αναφορές:

Επιστήμη και Κοινωνία του AI Μέρος A: Εισαγωγή στην Επιστήμη του AI και την Πληροφορική

Επιστήμη και Κοινωνία του AI Μέρος C: Επιστήμη και Κοινωνία του AI